San Diego Symphony begins salute to Bernstein today; A columnist remembers her encounters with ‘Lenny’

800 533 admin

The San Diego Symphony, like many other orchestras throughout the world, is honoring the centennial birthday of Leonard Bernstein, the great 20th century American conductor, composer, pianist and educator, by including his works in all three Masterworks symphony programs during the month of May, as well as in a chamber music evening.

On May 4, 5 and 6, under the direction of the young French conductor, Fabien Gabel, Music Director of the Quebec Orchestra, the San Diego Symphony will open with Bernstein’s Three Dance Variations from the ballet, Fancy Free.

Violinist Simone Lansme will perform Bernstein’s Serenade, inspired by Plato’s Symposium. Other works on the program are by R. Strauss and Offenbach.

On May 8, a chamber music evening will open with Bernstein’s Clarinet Sonata, performed by Principal Clarinetist Cheryl Renk and Pianist Orli Shaham. Also scheduled are works by Adams, Chopin and Beethoven.

May 11, 12 and 13, Jahja Ling, Conductor Emeritus of the San Diego Symphony, will return to conduct a concert featuring Bernstein’s Symphony #1, Jeremiah, which the composer wrote when he was 24 years old.

Jahja served as an assistant to Bernstein for several seasons and considers him one of his mentors. That concert will also include works by Beethoven and and Barber.

The final Masterworks symphony concert of the season, with Edo de Waart on the podium, will open with Bernstein’s brief, but impressive Overture to Candide, Bernstein’s quintessential curtain-raiser. As a member of the San Diego Symphony for 37 years, I could not count how many times we played this snappy, upbeat piece, which always brings rousing cheers from the audience. Once, I recall hearing the famous klezmer clarinetist, Giora Feidman, rendering a klezmer version of the overture as a clarinet solo.

I have been a fan of Leonard Bernstein since I had thepleasure of playing two concerts under his direction at the Berkshire Music Festival at Tanglewood during the summer of 1950.I recall his jovial personality, his collegiality with themusicians and, most of all, his energetic, inspiring conducting.

He moved around more than other conductors, literally dancing on the podium, but, I recall, every motion, even the bending of his pinkie finger, had musical meaning and conveyed a musical message. I never heard a more spirited performance of Ravel’s La Valse
than what he drew from our orchestra of youngmusicians. Another work on that program was Copland’s El Salon Mexico, with all of its tricky rhythms. The second concert under his direction was an All-Bach Program as part of the celebration of 200 years since
Bach’s death. There was a concerto for two pianos and a concerto for three pianos in which he participated as both conductor and performer.

I recall how he joked with the musicians, and used Yiddishisms, even though many of the musicians were not Jewish. “If you don’t understand, ask your neighbor,” he laughingly advised. He felt very comfortable in his Jewishness. When it was suggested to him by Koussevitzky that he change his name to something less Jewish sounding, he adamantly refused.

He was a great supporter of Israel, especially the Israel Philharmonic Orchestra. He was their permanent guest conductor. When there were impending hostilities and other conductors would cancel, Lenny often came to the rescue. There were memorable concerts for the troops and at the amphitheater on Mt. Scopus, as well as in the Mann Auditorium in Tel Aviv.

During the months following my summer in Tanglewood, Serge Koussevitsky became ill and the first American tour of the Israel Philharmonic, which he was to conduct with Bernstein, fell totally on the shoulders of Lenny.

I recall going backstage in Los Angeles after their concert to greet Lenny and remind him that I played under him that previous summer. Although he was cordial, as a violinist sitting in the section, he did not remember me.

I thrilled to the movie version of his West Side Story. I thoroughly enjoyed the JCompany performance several years ago with Rebecca Penner in the lead, under the direction of the phenomenal Joey Landwehr.

Last February, I attended the Los Angeles Philharmonic’s remarkable performance of Bernstein’s Mass, the eclectic work with singers and dancers, written in memory of John Kennedy.

When the Israel Philharmonic was here several years ago, under the direction of guest conductor Dudamel, the first half of the program was devoted to Bernstein’s work, including the Symphonic Dances from West Side Story and Halil for solo flute and orchestra, the last piece he wrote.

One of the most impressive theater pieces about Leonard Bernstein was Hershey Felder’s Maestro, most recently staged at the Lyceum Theater.

Leonard Bernstein is, indeed, an American icon. His enormous talent, channeled in multiple directions, enriched the lives of all who experienced him. He is regarded as the greatest American musician of the 20th Century.

He is worthy of celebration by our San Diego Symphony Orchestra and by the music lovers of the world.

Republished from San Diego Jewish World

The Bund Celebrates Its Past and Future in Melbourne

630 326 admin

װי אָפֿט װינטשט מען אַ קרובֿ אָדער אַ פֿרײַנד „ביז 120!”, און מע טראַכט נישט קײן סך דערפֿון? דער בונד-קאָמיטעט אין דער װײַטער מעלבורן, אױסטראַליע, האָט לאַנג געטראַכט װעגן דעם װי אַזױ צו פֿײַערן 120 יאָר זינט דרײַצן ייִדישע אַרבעטער און אינטעלעקטן האָבן אין 1897 זיך פֿאַרזאַמלט אינעם בױדעם פֿון אַ װילנער אײַנפֿאָר־הױז צו גרינדן דעם ייִדישן אַרבעטער־בונד פֿון רוסלאַנד, ליטע און פּױלן.

די בונדישע אָרגאָניזאַציע אין מעלבורן איז געגרינדעט געװאָרן אין 1928 פֿון חבֿר סענדער בורשטין. נאָך דער צװײטער װעלט־מלחמה איז זי אָפֿיציעל אַנערקענט געװאָרן פֿונעם אַלװעלטלעכן קאָאָרדיניר־קאָמיטעט פֿון בונד. לאָקאַלע בונדיסטן האָבן געשפּילט אַ װיכטיקע ראָלע בײַם גרינדן די אָרטיקע „פּרץ שול״ און דעם „שלום עליכם קאָלעדזש״, דעם ייִדישן הילפֿס־פֿאָנד און דעם קולטור־צענטער „קדימה”.

עליסאַ גריי זינגט דוד איידלשטאַדטס „אַרבעטער פֿרויען‟

עליסאַ גריי זינגט דוד איידלשטאַדטס „אַרבעטער פֿרויען‟

די פֿײַערונג דאַרף, פֿאַרשטײט זיך, אָפּגעבן כּבֿוד די אויסערגעװײנטלעכע פֿאַרגאַנגענהײט פֿון דער אָרגאָניזאַציע — סײַ אין אײראָפּע סײַ אין אױסטראַליע. און די 120 יאָר נעמען אַרום אַ סך געשיכטע װאָס איז װערט מע זאָל זי דערמאָנען.

מיר האָבן אָבער אויך פֿאַרשטאַנען אַז די פֿײַערונג דאַרף װײַזן ווי די אָרגאָניזאַציע שפּילט הײַנט אַ ראָלע אינעם קאַמף פֿאַר גלײַך־באַרעכטיקונג פֿאַר מיטגלידער פֿון דער טראַנז־באַפֿעלקערונג, דעם קאַמף לטובֿת די פּליטים, פֿאַר פֿרױען־רעכט, פֿאַר פֿרײַהײט, גלײַכהײט און גערעכטיקײט, װי אױך פֿאַרן חשיבֿות פֿון דער ייִדישער שפּראַך און די רעכט פֿון װעלטלעכע ייִדן און װעלטלעכער ייִדישער דערציִונג אין דער ייִדישער קהילה.

און מען טאָר נישט פֿאַרגעסן די צוקונפֿט פֿון דער אָרגאָניזאַציע — די סקיפֿיסטן און זײערע העלפֿער (יוגנט־פֿירער)!

די העלפֿער (יוגנט־פֿירער) פֿון „סקיף‟

די העלפֿער (יוגנט־פֿירער) פֿון „סקיף‟

האָט דער קאָמיטעט באַשלאָסן אַז די פֿײַערונג זאָל נישט נאָר באַשײַנען אײן נאָכמיטאָג, נאָר אַ גאַנץ יאָר. דער מעלבורנער בונד הײבט געװײנטלעך אָן זײַן קולטור־טעטיקײט אין מאַרץ, אַרום פּורים, װען דער מעלבורנער װעטער איז אַ גוטער און דער עולם איז נײַגעריק צו הערן װעלכע אַקטיװיטעטן װערן פּלאַנירט אױפֿן קומענדיקן יאָר.

פּונקט אין דער צײַט אָרדנט די בונדישע יוגנט־גרופּע סקיף געװײנטלעך אײַן אַן אײן־טאָגיקן פֿעסטיװאַל פֿאַר מעלבורנער ייִדן װאָס הײסט „אין אײן קול”, צוזאַמען מיטן ייִדישן קולטור־צענטער און ביבליאָטעק „קדימה”. שבת־צו־נאַכט קומט פֿאָר אַ קאָנצערט פֿון לאָקאַלע מוזיקער פֿאַר יוגנטלעכע, און זונטיק בײַ טאָג קומט פֿאָר אַ קאָנצערט און גאַסן־יריד פֿון ייִדישע אָרגאָניזאַציעס, קינסטלער און עסנװאַרג װאָס צילט צו פֿאַרװײַלן די גאַנצע משפּחה.

הײַ־יאָר האָט מען פֿאַרבעטן אױפֿן פֿעסטיװאַל די חבֿרים מוזיקער דניאל קאַהן און פּסאָי קאָראָלענקאָ. זײ האָבן אױפֿגעטראָטן און דערבײַ אָנגעהױבן די מעלבורנער פֿײַערונגען פֿון 120 יאָר בונד. אין איין לאָקאַל האָבן זיי פֿאָרגעשטעלט ייִדישע אַרבעטערלידער און אין אַ צווייטן — מערסטע אָריגינעלע לידער.

דודי רינגעלבלום און זײַן זון, הילל, רעציטירן חוה ראָזענפֿאַרבס ליד, „דער בונד און מײַן טאַטע‟

דודי רינגעלבלום און זײַן זון, הילל, רעציטירן חוה ראָזענפֿאַרבס ליד, „דער בונד און מײַן טאַטע‟

דערצו האָבן זײ אָנגעפֿירט מיט אַ װאַרשטאַט ווי איבערצוזעצן אױף און פֿון ייִדיש פֿאַר די װעלכע אינטערעסירן זיך אין שרײַבן לידער. זײ האָבן באַזוכט די שלום עליכם פֿאָלקשול, האָבן מיטגעאַרבעט מיטן בונדס ייִדישן כאָר פֿאַר דערװאַקסענע אױפֿן נאָמען „מיר קומען אָן”. צו גיך זענען זיי אָבער אַװעק פֿון אױסטראַליע!

מעלבורן איז אױך דער יערלעכער גאַסטגעבער פֿון אַ פֿעסטיװאַל פֿון כּלהמינים ייִדישער מוזיק. אײנער פֿון די הײַיאָריקע געסט איז געװען די באַרימטע ניו־יאָרקער קאַפּעליע „קלעזמאַטיקס”. איר הױפּט־זינגער, לאָרען סקלאַמבערג, איז אױך דער דירעקטאָר פֿונעם קלאַנג־אַרכיװ בײַם ניו־יאָרקער ייִװאָ. אין מעלבורן האָט ער אָנגעפֿירט מיט אַ װאַרשטאַט װעגן ייִדישע אַרבעטער־לידער פֿאַרן בונד, װאָס ער האָט באַצירט מיט דוגמאות פֿונעם אַרכיװ און פֿון זײַן אײגענעם ברײטן רעפּערטואַר.

סוכּות — אַרום דער צײַט װען דער בונד איז געגרינדעט געװאָרן — איז פֿאָרגעקומען אַ יוביליי־אונטערנעמונג. עס זײַנען בײַגעװען פֿיר דורות מעלבורנער בונדיסטן אין עלטער פֿון 3 יאָר ביז 95 יאָר. די ייִנגסטע איז געבױרן געװאָרן אין מעלבורן און דער עלטסטער — אין לאָדזש. דער עולם איז געזעסן בײַ רױט־געדעקטע טישן און גלײַך בײַם אָנהײב האָט דער פֿאָרזיצער באַגריסט צװײ װעטעראַנען פֿונעם בונד אין מעלבורן, די חבֿרים יאָסל װינקלער און משה אײַזענבוד, װעלכע האָבן נישט געקענט בײַזײַן צוליב זײער טיפֿן עלטער און געזונט־צושטאַנד.

עס האָבן אױפֿגעטראָטן צװײ כאָרן — דער סקיף־כאָר און דער „מיר קומען אָן” כאָר — מיט ייִדישע אַרבעטער־לידער װי אױך לידער געשריבענע פֿון מעלבורנער בונדיסטן. די אײניקלעך פֿון די צװײ ערשטע סקיף־העלפֿער אין מעלבורן, די געװעזענע װאַרשעװער סקיפֿיסטן שׂמחה בורשטין און פּיניע רינגעלבלום, האָבן אָנטײלגענומען אינעם סקיף־כאָר.

לאָקאַלע ייִדישע אַקטיאָרן אין עלטער פֿון 10 יאָר ביז … [מע זאָגט נישט אױס װי אַלט] האָבן אויפֿגעטראָטן, סאָליסטן האָבן געזונגען און דניאל קאַהאַן און פּסאָי קאָראָלענקאָ האָבן צוגעשיקט אַ פֿילמירטע באַגריסונג אין װעלכן זײ האָבן געזונגען אַ דרײַ־שפּראַכיקע װערסיע פֿון ש. אַנסקיס „אין זאַלציקן ים”.

פֿריידי מראָצקי זינגט אַ ליד געשריבן פֿונעם מעלבורנער בונדיסט מאיר זייבל, „אַ פֿרײַנדלעכע האַנט‟

פֿריידי מראָצקי זינגט אַ ליד געשריבן פֿונעם מעלבורנער בונדיסט מאיר זייבל, „אַ פֿרײַנדלעכע האַנט‟

מע האָט אויך געװיזן אַ טײל פֿון אַ פֿילמירטן אינטערװיו מיטן צו פֿרי געשטאָרבענעם חבֿר שמואליק „סלאָגאָ” סלוצקי, װאָס איז געװען אַ לאַנג־יאָריקער מיטגליד פֿונעם מעלבורנער בונד־קאָמיטעט. מע האָט אױסגעשפּילט חוה ראָזענפֿאַרבס פּאָעמע „דער בונד און מײַן טאַטע” און די טאָכטער און אײניקלעך פֿון חבֿרטע חיהטשע לערמאַן האָבן גערעדט, פֿילמירטערהײט, װעגן דער השפּעה אױף זײערע משפּחות פֿונעם װיגליד װאָס חיהטשע האָט געזונגען אינעם פֿילם „מיר קומען אָן” און װאָס דער ייִנגסטער דור, װאָס שטעלט פֿאָר אױף ייִדיש אונטערן נאָמען „די באַשעװיס־זינגערס”, האָט אַרײַנגענומען אין זײַן ערשטן קאָמפּאַקטל.

דאָס מעלבורנער קולטור־יאָר האָט זיך נאָך נישט געענדיקט און די פֿײַערונגען לכּבֿוד 120 יאָר ייִדישער אַרבעטער בונד גייען ווײַטער. אין חודש נאָװעמבער װעט פֿאָרקומען דער יערלעכער „באָנאָ װינער אָנדענק־רעפֿעראַט”. דער רעפֿערענט װעט זײַן דער באַקאַנטער אױסטראַלישער זשוריסט דזשוליען בערנסײַד, װאָס װעט רעדן װעגן דער לאַגע פֿון געפֿאַנגענע פּליטים װעמען די אױסטראַלישע רעגירונג לאָזט נישט אַרײַן אין לאַנד. דער פֿאָרזיצער פֿונעם אָװנט װעט זײַן דער אױסטראַלישער ראָמאַניסט און פּאָליטישער אַקטיװיסט אַרנאָלד זײבל, װאָס איז אױך אַ לאַנג־יאָריקער מיטגליד פֿונעם מעלבורנער בונד קאָמיטעט.

דערווײַל — זאָל לעבן דער בונד ביז 240!

קאָנצערט פֿון פֿאָלקסלידער געשאַפֿן פֿון פֿרויען

630 326 admin

די אָנגעזעענע פֿראַנצייזישע פֿידל־שפּילערין און זינגערין עלעאָנאָר ביעזונסקי וועט זונטיק, דעם 27סטן אויגוסט, אויפֿטרעטן מיט אַ קאָנצערט ייִדישע לידער, וואָס זענען במשך פֿון דער געשיכטע געשאַפֿן און געזונגען געוואָרן פֿון פֿרויען.

דער קאָנצערט, וואָס הייסט „ירושה‟, וועט פֿאָרקומען פֿון 7 ביז 9 אַ זייגער אין אָוונט אויף 376 נײַנטער גאַס אין ברוקלין. לאָרען בראָדי וועט מיטזינגען און שפּילן דעם אַקאָרדיאָן און יאָאַנאַ סטערנבערג וועט זינגען און באַגלייטן אויפֿן קאָנטראַבאַס.

די לידער האָט ביעזונסקי זיך אויסגעלערנט מיט יאָרן צוריק פֿון דער גרויסער פֿאָרשערין, זאַמלערין און זינגערין פֿון ייִדישע פֿאָלקסלידער, ד״ר רות רובין ז״ל.

עליאָנאָר ביעזונסקי איז אַ קלאַסיש טרענירטע פֿידלשפּילערין וואָס איז דערצויגן געוואָרן בײַ אַ ייִדיש־רעדנדיקע משפּחה אין פֿראַנקרײַך. זי איז שוין אויפֿגעטראָטן אין אייראָפּע און די פֿאַראייניקטע שטאַטן מיט איר קאַפּעליע, the Klezmographers אין איינעם מיט פּיט רושעפֿסקי אויפֿן צימבל, און אויך מיט the Shtetl Stompers צוזאַמען מיט אילן מאָס אויפֿן אַקאָרדיאָן און דזשאָאַנאַ סטערנבערג אויפֿן קאָנטראַבאַס אין ניו־יאָרק.

אין 2016 האָט עלעאָנאָר אַרויסגעלאָזט אַן אַלבום מיט איר קאַפּעליע „ירושה‟ דורכן „אייראָפּעיִשן אינסטיטוט פֿון ייִדישער מוזיק‟. איר קאַפּעליע, „שפּילקעס‟, וואָס געפֿיט זיך אין פּאַריז, האָט אַרויסגעגעבן דעם אַלבום „זאָל זײַן‟ אין 2014.

זי דינט אויך ווי אַ קלאַנג־אַרכיוויסטקע אין ייִוואָ.

עליאָנאָר איז טרענירט געוואָרן אין קלעזמער־פֿידל שפּילן דורך אַלישאַ סוויגאַלס, מײַקל אַלפּרט דבֿורה סטראַוס און אַנדערע. דעם אויטענטישן סטיל פֿון זינגען פֿאָלקסלידער האָט זי זיך געלערנט בײַ חיים אײַזאַקס און שורה ליפּאָווסקי אין פֿראַנקרײַך און בײַ לאָרין סקלאַמבערג, עטל ריים אין ניו־יאָרק און דזשאַש וואַלעצקי בײַם „ייִדיש זומער אין ווײַמאַר‟.

צו זען אַ מאַפּע פֿונעם לאָקאַל וווּ דער קאָנצערט וועט פֿאָרקומען קוועטשט דאָ:

Read more: